nehadeshaha

Silence... Between two people who love each other is very mysterious. Not always it means that they understand or comprehend everything without saying a single word. It may also be scary.. They don't talk to each other even though they want to.  Everything functioning normally suddenly disrupts that triggers either one of them (maybe the only one) and it changes the aura. These trivial things shouldn't affect but they bother, stay in subconscious and it's very overwhelming. You want to hold hands, you want to hug and cry, but these gestures too feel very heavy in front of the person who knows you way better than others. Awkward glances, some furious, some pitiful. You want to stay alone, but you also need someone to hold you, console you. Human minds are complicated, they question everything, rather they must .. But simultaneously they must not..Just like now I am questioning the contradiction I made. And in such situations where I get trapped in my own words, I prefer to s...

I always tend to observe things while walking on the road -trees, cars, shops, temples, houses, food stalls and the list continues... But I also observed that I observe people too; And not their body, clothes, accesories, or their voice if talking; but I look into their eyes.. I tend to make an eye contact with any random stranger person on the road; post covid effect I guess! (except for when I see group of boys just gazing me; their stare will eventually lead to many aggresive writeups) Anyways, I don't know it depicts which version of mine among creepy, observant, judgemental, confused, confident, diligent or less-focused, It feels as if I am searching for something without knowing for what, within whom and for who. Thankfully, people who walk with me haven't figured it out yet because I guess I look into eyes in a skillful way;) And now I am thinking, what would be the person on the other side thinking about me.  Thus, when I introspect, I feel as if I look into eyes way to...

● I see so many stars today. All of them blinking and shining. Maybe because I am keenly seeing the sky. I see Orion's Belt and a Pole Star too. Thought of capturing but unfortunately android camera:)  Then thought of catching, combining and expressing in words as they have drifted away for many months. Maybe because I was extra keen in searching tactics to escape away from them... Afraiding what if they confront me when someone asks why won't I write nowadays. I look at the sky and now I wish to see a falling star. How cruel of me to ask for a sparkling star  (I know those are tiny meteoroids)  to fall just so I feel the surreality of that particular filmy moment. I come look back in notes after having dinner to complete this writeup. Didn't want this one to stay in drafts like remaining fifteen. I stare again at the sky (to get back those vibes you know just in case) I decide to write on stars and words. How so many of them lead to beautiful galaxies.. How stars aren'...

 ● समुद्रकिनारी उभे असताना जेव्हा क्षितिजाकाठी मावळतीचा सूर्य आपण पाहतो, तेव्हा दिसून येते की त्याच्या प्रतिबिंबामुळे  एक सुंदर, सोनेरी, धुसर अशी वाट पाण्यावर भासते.. आयुष्यातील क्षणिक व्यक्तीदेखील त्या वाटेसारखे असतात; पण त्यांची साथ तोपर्यंतच असते  जो पर्यंत आपल्या हातात सुखाचा आणि सत्तेचा सूर्य असतो,  त्याच्या थोड्या कालावधी नंतर ती विलुप्त होऊन जातात.. तर दुसरीकडे, आपली हक्काची माणसं समुद्रातील निखळ पाण्यासारखी असतात, त्यांचा प्रवाह बदलतो कधीतरी.. पण मुळात सूर्य उगवतीचा असो किंवा नसो, सागरातील पाण्याचं अस्तित्व मात्र शाश्वत असतं..! ●लिहिणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीच्या लिखाणामागे प्रेरणा असणं गरजेचं आहे का? मी जे काही लिहिते ती भावना अनुभवलेली असावी किंवा माझी ती अनुभवायची इच्छा असावी हे गरजेचं आहे का? व्यक्तीच्या लेखनातून तिचं व्यक्तिमत्त्व कळतं हे बोलणं काही लोकांना गरजेचं आहे का? मुळात लोक काहीही बोलो, मी मनाला लावणं गरजेचं आहे का? मनाला जर लावलं, तर माझ्या लिखाणात ते दिसणं गरजेचं आहे का? लिखाणात दिसून ही आलं, पण ग्राह्यतेची आस धरणं गरजेचं आहे का? आता तर वाह वाह के...

  १. तू ! गालिचा शोभिवीत सडांचा मोगरा-मोहराने गंधयुक्त तू, नाविन्याची चाहूल देत येशी माझा बहरलेला चैत्र तू! पेट धरणारा क्रोध पाहुनी  वणव्यासम वाऱ्यामध्ये आभासे तू, घेऊनी पुण्य अक्षय तृतीयेचे बनूनी वेळीस वैशाख येतोस तू! आणूनी सणांची मांदियाळी अन्  ऊन-पावसाचा मिलाप तू, वटपौर्णिमा-मंगळागौरचे सौख्य सवाष्णींना लाभविणारा ज्येष्ठ तू! बिजासाठी आणे मातीत मार्दव रिमझिम सरींनी स्पर्शतो तू, भक्तिमय करुनी एकादशी तेजोमय करणारा आषाढ तू! सणांना, नात्यांना जपत-वृद्धिंगत सुखसरींनी न्हाऊ घालीशी तू, असीम प्रसन्नतेने-निसर्गरम्यतेने मोहणारा जसा श्रावण तू! करुनी राधा-कृष्णासम प्रेमवर्षाव अलंकृनी बाप्पाची निरागसता तू, मिरवुनी गडद गुलाबी, सफेद, लाल- रंगबिरंगी तेरड्याचा भाद्रपद तू! उधळलेल्या शरद-चांदण्यातील कोजागिरीचा पूर्णचंद्र तू, घनदाट अमावस्येच्या अंधारात दिव्यांनी लखलखणारा अश्विन तू! बंधनांमध्ये करुनी रोषणाई विविधतेची रेखाटतो रांगोळी तू, साजरी होते मनातील दिवाळी जेव्हा होऊनी कार्तिक येशील तू!  पीक खरीपाचे भरून घरी लक्ष्मीच्या अंशासह पवित्र तू, महिन्यांमधला जणू कृष्ण  असा भावपूर्ण मा...

 चातुर्वर्ण्य सोहळा मोठा पंचमुखी होतो आता, सत्ता नावाचा नवा वर्ण समाजाला उमजे आता.. जात मिळवी अदृश्यता संपत्तीची हाव आता, 'कल्याणकारी राज्य' संविधानात बंदिस्त आता.. आकडे-तत्व-पक्ष बदलले सरकारचा प्रश्न आता, चहापान चाले वर पण कार्यकर्ता उदास आता.. शिक्षण, पाणी, पर्यावरण संशोधनापरी सीमित आता, निवडणूक फिरे चेहऱ्यांभोवती चेहरे सारे समान आता.. अपक्षाला कोण विचारे घराणेशाहीचा बाजा आता, सहकारातून साधण्यात येते वैयक्तिक हित आता.. सत्ता कधी वाईट नसे पण सत्ताधारी भ्रष्ट आता, 'राज-का-रण' अनर्थ होई यथार्थ ही नष्ट आता.. 'राजकीय वारसा' मोठा असे अस्तित्व न दिसे आता, संपली ही मूल्ये सारी 'Wait and watch' खेळ आता! - सर परशुरामभाऊ महाविद्यालयाच्या राज्यशास्त्र विभागातर्फे प्रकाशित होणाऱ्या 'Raajneetique' या वार्षिक मासिकासाठी.